ik had op www.wlsinfo.nl/forum een update geplaatst van hoe het nu met me gaat nu ik bijna drie jaar post op ben. Dit was voor mensen toch weer aanleiding om te vragen of ik dit op mijn weblog wilde plaatsen omdat er toch nog eens regelmatig op gekeken wordt.
daarom ga ik dus nu mijn stukje en een aantal reacties daarop hieronder weergeven. dus het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dit logje blijft toch wel trekken…….
Hallo allemaal
ik lees veel maar schrijf nog maar weinig over mijn eigen operatie omdat er voor mijn idee niet zoveel te vertellen valt. toch kan ik me voorstellen dat mensen graag willen weten hoe het er zo drie jaar na de ds uit kan zien.
ik ben van bmi 65 naar bmi 27.5 gegaan
van 162.2 kg naar gemiddeld 73
van kledingmaat 62 naar 40
van schoenmaat 41/42 naar maat 40
mijn allerlaagste gewicht was vorig jaar net na mijn buikwandcorrectie en dat was rond de 68 kg maar daar voelde ik me niet lekker bij en ik zag er ook "beroerd" uit . dwz mijn gezicht tekende heel erg en sommige mensen die me al even niet meer gezien hadden schrokken er zelfs van. Doelbewust heb ik geprobeerd er een aantal kiloos aan te eten en dat is gelukt. ik heb een tijdlang tussen de 70-72 rondgezweefd en tegenwoordig zit ik tussen de 72 en 74 kg. 73 is het meest voorkomende cijfer op de weegschaal en maat 40 past over het algemeen vrij aardig in stretchbroeken. bovenkleding variert tussen maar 36 en 40 afhankelijk van model snit etc.
ik kan me tegenwoordig van allerlei sportieve prestaties veroorloven zoals twee uur schaatsen met mijn kinderen en fietstochten van 40 km maken. iets wat voor mij die niet meer dan 5 km kon fietsen of een km of twee lopen ondenkbaar was. schaatsen was ook ondenkbaar want ik was zelfs te dik om ze gewoon maar zelf aan te kunnen doen. boswandelingen met de hond ( die we toen nog niet hadden want wat moet je met een hond als je de puf niet hebt om zo’n beest uit te laten) waren ook ondenkbaar en zijn tegenwoordig plezieruitjes.
vorige week vertelde schweitzer me ( internist in delft) dat ik pas over een jaar weer bloed hoef te laten prikken. ik ben in uitstekende gezondheid. geen hoge bloeddruk, eiwitpeil is prima, geen hoog cholesterol , geen astma aanvallen meer sinds twee jaar. en prima bloedwaarden. Het heeft even geduurd voordat we de goede mix hadden waarbij mijn calcium hoog genoeg was en mijn pth laag.
ik slik dagelijks en religieus aan supplementen
2 x pd alfacalcidol
4 x pw 25.000 ie vit d in de vorm van colecalciferoldrank
7000 mg calciumcitraat per dag verdeeld over drie inneemmomenten
(= max hoeveelheid die verantwoord is)
200 mg ferrofumaraat
30 mg zinkgluconaat ( aov)
4 x pw konakion ( vit k supplement)
1 x pd supradyn forte
1 x per drie maanden een b12 injectie
verder eet ik minimaal 100 gr eiwit per dag.
ik snoep dagelijks wel wat koek of snoep
neem 4 a 5 x pw een portje of glaasje rode wijn
ik blijf vrij stabiel op gewicht en soms als ik de 75 voorbij ga dan schrap ik acuut alle suikers . binnen een week ben ik dan weer braaf bij mijn 73 kg en dat probeer ik ook zo te houden, soms vind ik dat wel eens moeilijk maar ik weet waar ik het voor doe.
ik kan goed en voldoende ( soms ronduit belachelijk veel) eten en mijn vorige leven zou ik niet meer terug willen.
enige nadeel blijft het toiletgebeuren met stank en geluidsoverlast.
dat neem ik er met liefde bij want het weegt niet op tegen de voordelen.
overigens zijn mijn tanden in vrij goede staat.
mijn ogen zijn niet achteruit gegaan en ik ben nooit ziek in de vorm van griep of wat dan ook. soms een kleine verkoudheid. Ik denk dat ik het zo maar eens ga houden
Nou Appel!
Dat klinkt allemaal heel goed toch? Gefeliciteerd met je bijna 3 jaar….en hopelijk blijf je zo nog jaren heel gezond en heel gelukkig!
Groetjes
Brigitte
hallo Appeltje
Ik volg je nu al jaren op het forum en op je web blog
Je bent een inspiratiebron voor velen.
Ik bedank je dan ook voor je openheid en doorzettingsvermogen (dit werkt aanstekend).
Ik hen blij voor je dat er van een rond appeltje een prachtig klokhuis is overgebleven.
De binnenkant is altijd al oké geweest.
Heel veel gezondheid voor de komende tientallen jaren
Groetjes Dini
Jij bent een rolmodel voor vele Appel!
Super knap dat het je nou nog zo super vergaat! Het is je gegund!
webdeb
Wat leuk dat je een verslagje van jezelf schrijft! Ik denk dat velen van ons benieuwd zijn hoe een wls-operatie na drie jaar zijn uitwerking heeft. Ik ben blij dat alles goed met je gaat en dat jij je vooral heel goed voelt!!!
Denk je nog vaak terug aan de periode voor de DS? Of wordt alles zo langzamerhand ‘gewoon’ en wen je snel aan je nieuwe leven?
janjan
onderstaande tekst is weer een reactie op ………..!!
@webdeb Het "vergaat" me aan de ene kant goed omdat ik mijn dosis geluk heb gehad. aan de andere kant vergaat het me ( denk ik zelf) goed omdat ik voor de operatie goed mijn huiswerk heb gemaakt. ik wist precies waar ik aan begon. ik heb voor mijn persoonlijke situatie en gevoel de beste chirurg uitgezocht, de operatie die het beste bij dit appeltje past en een heel duidelijk beeld gehad van hoe het na mijn operatie zou moeten gaan qua eten, pillen slikken, en vooral ook wat ik niet zou moeten doen. Ik ben maanden voor de operatie gaan sporten en heb een koolhydraatarm dieet gevolgd om de lever te laten krimpen.
Ik heb mijn huisarts die mij volledig steunde continu ingelicht. ik ben ondanks dat dat niet noodzakelijk was een jaar lang iedere drie maanden naar dendermonde geweest en toen ik het idee had dat ik onvoldoende inzicht en vooruitgang in mijn vrij minimale bloedwaardenproblemen had heb ik in overleg met hun de overstap naar schweitzer gemaakt die himpens goed op de hoogte houdt. Voor zover dat mogelijk was heb ik er alles aan gedaan om de omstandigheden zo gunstig mogelijk te creeeren voor en na de operatie. Dus ook goede opvang voor de kinderen. hulp in huis etc etc etc zodat ik ruim de tijd had om te herstellen.
wat er psychisch op je afkomt kun je niet voorzien. Het moeilijkste vond ik op een gegeven moment de overkill aan aandacht voor mijn lijf en het verhaal dat ik niet kon verhullen doordat mijn lijf zo snel veranderde, wat overigens wel door mezelf in de hand werd gewerkt doordat ik mijn weblog bijhield en tegen iedereen die er naar vroeg over vertelde.
dat betekende op een gegeven moment wel concreet dat een brood halen een uur duurde door alle mensen die me onderweg aanklampten. het klinkt heel ondankbaar maar na een maand of vier was ik het zo beu dat ik er even helemaal mijn neus van vol had.
De eerste twee jaar zijn een continue ontdekkingstocht geweest. je lijf blijft veranderen wat je kunt eten en hoeveel je kunt eten blijft veranderen en je bent op zoek naar een balans daarin maar dat kan pas nadat je gewicht een tijd stabiel is en alle plastische chirurgie achter de rug is.
Je blijft maar kijken wat er op de weegschaal gebeurt en als je denkt dat het afvallen is opgehouden verdwijnen er na een paar maanden toch zo maar weer een aantal kiloos.
Voor mijn gevoel is het nog steeds aan het veranderen maar nu in de zin dat ik het idee heb dat mijn lijf wel steeds wat gemakkelijker in gewicht toeneemt. Je zoekt toch ook weer je grenzen op en dan MOET je daar schijnbaar toch weer even overheen om te zien wat er gebeurt. Nou dan wijst de weegschaal dus 75 kg of meer aan en dan moet je toch weer de discipline opbrengen om nee tegen het mateloze monster in je hoofd te zeggen. Want dat ik een mateloos monster in mijn hoofd heb is zeker, en net als je denkt dat ie voorgoed in slaap is gesukkeld dan steekt ie af en toe toch weer de kop op en zul je weer even op moeten passen.
Daar heb ik denk ik voor mezelf een goed evenwicht in gevonden.
Wat janjans vraag betreft: je vergeet nooit hoe het was toen je nog zo dik was, maar het komt wel steeds verder weg van je te staan. Ik weet dat mijn been uit de heupkom zakte als ik de trap af ging omdat dat been zo zwaar was dat als ik mijn beenspieren niet goed aanspande maar het is niet meer zo dat ik daar telkens aan denk als ik de trap opklim.
Waar ik wel lol aan heb is als ik op mijn werk de trap opklim. dat zijn zes trappen en dat doe ik voortaan dagelijks. ik ben al een half jaar niet meer in de lift geweest. als ik dan collega’s zover krijg ook mee te klimmen en ze kunnen de laatste twee trappen niet meer praten van het hijgen en puffen dan weet ik dat ik daar vroeger ook last van had en dan ben ik nog steeds trots dat ik dat nu niet meer heb. Dat blijven trotse momenten.
Ook weet ik nu pas achteraf hoeveel pijn ik dagelijks had aan voeten en gewrichten . die pijn is nu ver van mijn bedshow maar als ik iemand zie lopen die dik is en die net zo waggelt als ik dat deed dan voel ik die pijn weer gewoon lijfelijk !
kleding kopen is ook zoiets. Het blijft leuk om rond te struinen en de meest idiote dingen te passen. het zit soms voor geen meter, ik tref regelmatig dingen die te klein zijn ( vooral aan mijn benen) maar heel vaak ook zijn dingen gewoon echt veel en veel te groot. En dat blijf ik geweldig vinden, net als een klein kind in een snoepwinkel. al koop ik niets. toen ik nog dik was vond ik naar de stad gaan een verschrikking. het was zo enorm vermoeiend dat ik dat eigenlijk niet op kon brengen. Nu geniet ik van een dagje stad en als ik thuis kom dan heb ik nog puf zat om te koken of te stofzuigen of wat dan ook. het niet meer beperkt zijn en je energie niet meer hoeven te verdelen en plannen is een dagelijks feest waarvan ik me nog steeds enorm bewust ben.
Wat ook vreemd is zijn de mensen die mij niet dik gekend hebben. soms komt dat pas na een aantal maanden ter sprake. Als DE FOTO dan tevoorschijn komt zijn ze compleet verbijsterd en kunnen ze zich niet voorstellen dat ik dat ben of dat ik er ooit zo heb uitgezien.
Een aantal mensen op het werk en in mijn omgeving hebben het als enorm bedreigend ervaren dat ik zo snel en veel afviel . dat heeft ook de verhoudingen tussen vriendschappen en andere relaties behoorlijk op scherp gesteld. Je moet allemaal weer een nieuw evenwicht zien te vinden. Sinds een half jaar heb ik echt het idee dat alle puzzelstukken op zijn plaats zijn gevallen en dat alles en iedereen aan de situatie gewend is en er vrede mee heeft gesloten. Een aantal vriendschappen zijn gesneuveld , een aantal vriendschappen heeft stevig op zijn grondvesten getrild en beginnen nu weer vorm te krijgen. Maar de dreiging is er nu wel vanaf. iedereen is nu aan de nieuwe situatie gewend.
Op mijn werk merk ik dat meer serieus genomen wordt. het contact met mijn collega’s is toch wel veel beter geworden. Ik hoor er nu voortaan "echt" bij. Ik dacht altijd dat ik bij de club hoorde maar weet nu dat dat maar schijn was. Mijn uiterlijk en de manier waarop ik daar mee om ging heeft toch altijd een stuk afstand geschept. niet iedereen kon met mijn dikke lijf en het feit dat ik dat geaccepteerd had ( voor zover dat kan) omgaan. Maar dat zijn gesprekken die pas nu gevoerd kunnen worden omdat ze denken dat ze me nu daarmee niet meer kwetsen. het is een onderwerp geworden wat nu aangestipt kan worden. Ook dat heeft voor veel veranderingen gezorgt en ook dat je als meid tussen de andere meiden kunt meepraten over kleding , en sporten en allemaal dat soort dingen schept een band, ik hoor er meer bij omdat er door het wegvallen van mijn overgewicht meer overeenkomsten en gezamelijke noemers zijn gekomen. Mijn collega’s ontdekken nu dat ik eigenlijk best een goed gevoel voor humor heb, en dat ik toch eigenlijk best wel heel goed ben in mijn werk. het is net alsof ik ( voor mijn gevoel dan) zes jaar voor spek en bonen heb meegedraaid en alsof ze me nu pas kunnen zien als de persoon die ik werkelijk ben. Nu de vetlaag weg is is de figuurlijke afstand ook verdwenen en durven ze dichterbij te komen. waarschijnlijk laat ik nu meer van me zien nu er telkens positief op gereageerd wordt.
Het is vreemd om dat achteraf te constateren maar dik zijn schept niet alleen figuurlijk afstand maar ook letterlijk. Mensen raken me gemakkelijker aan. Tja weer een heel stuk geschreven en nou maar hopen dat iemand dit ook allemaal gaat lezen zeg !
Heel heel goed heb ik dit gelezen. Juist die veranderingen die je je voor kan stellen, maar waar ik geen idee bij heb hoe het zal zijn. Die kleine nuances nadat het eerste gedoe over het verliezen van kilo’s voorbij is. Het erbij horen (wat ik nu denk dat ik wel doe), maar toch maar toch………wat doet mijn lijf in een relatie/vriendschap. Zelf voel ik heel goed als ik een ander dik persoon aanraak in de dagelijkse omgang; de hand die ik niet rond hoef te maken op een bovenarm, dat soort dingen. En voor mij heeft het wel invloed. Terwijl ik nauwelijks besef dat mensen omgekeerd hetzelfde ervaren bij mij. Zo raar. Ik ben zo benieuwd wat er in die nuances gaat veranderen, omdat ik daar zo hyper-gevoelig voor ben. Op de één of andere manier laat ik mijn hersens zorgdragen dat mijn lijf geen item is in de contacten die ik heb. En dat is voor mij eigenlijk hard werken. Ik hoor vaak dat het mensen ontgaat dat ik zo dik ben, omdat ze mij zien. Ja maar, ik ben wèl die dikke persoon die zich daar heel bewust van is. Dat moet invloed hebben op het mens dat ik ben, maar ik kan die invloed eigenlijk helemaal niet overzien. Daar ben ik zo benieuwd naar, wat de invloed van dikzijn eigenlijk op mijn leven heeft anders dan de moeite met bewegen en het zichtbaar afwijkend zijn met alle negatieve denkbeelden die daar bij horen.
Zo Appel. Ben benieuwd of je door dit verhaal heen komt………
En heel veel dank juist voor het opschrijven van de nuances.
Inge
@inge
De invloed die je dikke lijf heeft op relaties vriendschappen en al je contacten merk je pas als je niet meer dik bent. Vooral op mijn werk merk ik dat ik vroeger niet altijd serieus genomen werd terwijl dat nu wel gebeurt. voor mijn gevoel ben ik niet echt veel verandert als persoon. om te zeggen dat ik niet verandert ben is denk ik flauwekul want het doorlopen van het hele proces zorgt ervoor dat je ook weer wijzer wordt en groeit als persoon. uiteindelijk ga je de ultieme strijd aan met je overgewicht je grootste en omvangrijkste en vooral ook meest zichtbare probleem. en het is nog geeneens hoezeer jij er mee omgaat maar ook hoe anderen het ervaren. ik heb altijd heel veel gegeten. was echt een volume eter. Nu pas durven mensen die me na staan te zeggen dat ze het me erg kwalijk namen dat ik zo slecht met mijn lijf omging en toch maar bleef eten. Maar ik weet gewoon dat ik niet anders kon. mijn lijf schreeuwde om eten en ik had niet meer de puf om daar nog langer aan te weerstaan ondanks dat ik wel wist dat ik zo niet langer door kon gaan. wls is echt mijn redding geweest en nu ik iets actiefs gedaan heb om van mijn kiloos af te komen pas nu hebben mensen respect voor mijn persoon. het lijden dat achter het door hun afgekeurde gedrag zat hebben ze wel gezien maar nooit hebben ze de zwaarte daarvan begrepen.
appeltje
| Diablo schreef: |
| Mijn complimenten Appeltje, ik vind dat je het geweldig (zoals altijd) onder woorden kan brengen. Ik vind het heerlijk om te lezen. Alleen een beetje dubbel wat je collega’s betreft. Maar ik ben super blij voor je dat het zo goed met je gaat. |
het is niet zo dubbel wat mijn collega’s betreft. het zijn prima collega’s die zich gewoon gedragen hebben naar hun eigen gevoel. je moet niet denken dat ze me ooit buiten sloten of vreemd behandelden of zo maar ik merk gewoon dat er een bepaald vooroordeel en terughoudendheid verdwenen zijn. het zijn subtiele verschillen die voor een ander misschien niet of nauwelijks merkbaar zouden zijn. Ze hebben nooit een hekel aan me gehad of me gediscrimineerd. misschien is het wel mijn gevoel dat ik er nu "echt" bij hoor en heeft dat bij mijn collega’s nooit zo aangevoeld. Maar hoe het dan ook precies zit. Ik heb het zo ervaren en meen toch van mezelf dat ik een vrij goede radar heb voor dat soort dingen.
appeltje
Hoi Appel,
Ik ben natuurlijk veel korter post-op..maar ik herken veel in je verhaal. Ik merk echt dat mensen me anders benaderen…maar aan de andere kant.. ik voel me ook heel anders….en ben daardoor misschien wel meer benaderbaar. Waar ik me nu het meest aan stoor zijn de mensen die ik bijv. op het werk niet goed ken…die me anders zo voorbij liepen….dat ze nu ineens wel wat zeggen…. alsof ik nu 55 kg lichter ineens wel de moeite ben om aandacht aan te geven ….en eerst niet. Gisteren nog een vrouw: zo, jij wordt wel mooi zeg! Ik weet niet goed wat ik daar mee moet….. ik weet echt wel dat mensen het niet zo lullig bedoelen als dat het bij mij aankomt..ik weet dat het een compliment is… Maar van binnen ben ik nog steeds dezelfde….. dus grom ik in mezelf…..ja…want eerst was ik natuurlijk echt een afzichtelijk monster!!!! En dan de vraag: en, hoeveel is er nu af? Als je dan zegt 55 kg….dan zie ik over het algemeen dit als gezichtsuitdrukking….want in het bovenstaande voorbeeld schat ik zo in , dat die dame dat ongeveer woog… En ik kan me voorstellen dat het onvoorstelbaar is voor iemand die nog nooit heel zwaar is gewees. Maar dan komt nu de klap op de vuurpijl……. omdat ik nooit onder stoelen of banken heb gestoken dat ik me heb laten opereren krijg ik ongevraagd allerlei verhalen naar mijn hoofd van mensen die het wel op eigen kracht hebben gedaan....want daar wordt dan toch wel meer waardering voor uitgesproken. Je wil niet weten hoe MOE ik daar soms van wordt….. In het begin ging ik steeds maar uitleggen dat ik het toch ook echt zelf moet doen….dat het een hulpmiddel is en geen wondermiddel….dat ik ook mijn leven lang zal moeten opletten! Maar weet je… dat doe ik niet meer… .heb er geen zin meer in om me tegen jan en alleman die me een jaar geleden niet of nauwelijks aankeken…om me te gaan verantwoorden…Als ze zo kortzichtig zijn…dan moeten ze het zelf maar weten.. Ik heb geen zin meer om daar nog energie in te steken. Maar soms denk ik wel eens…..was ik maar niet zo eerlijk en open geweest…… Maar aan de andere kant.. .ik schaam me er niet voor…ik vind het geen teken van zwakte en het IS geen teken van zwakte om je te laten opereren…Het is verdorie HET mooiste kado wat ik mezelf ook gegeven heb! En zolang ik dat maar zo voel en weet…… Middelvinger omhoog aan de rest van de wereld die dat niet begrijpt!
ZO, dat moest er even uit!
Groetjes
Brigitte
en dan hier de tekst van de "boosdoener" die mij heeft doen besluiten dit hele gebeuren op mijn weblog te knallen
drie jaar alweer…waar blijft de tijd. Ik heb je van begin af aan gevolgd, maar dat weet je
Toppie hoe het gaat!
1 piep piep kleine kanttekening: zou het heel moeilijk zijn om wat je nu geschreven hebt te kopieren en op je weblogje te zetten? Voor de volledigheid? Voor de mensen die nu beginnen en die dit forum niet gevonden hebben, plus het feit dat berichtjes hier uiteindelijk verdwijnen, maar dan staat het in elk geval op je weblogje….Ik klik er nog regelmatig op terug en ik denk anderen ook nog wel….
monina